خداپرستى ، از آن خود ايشان است ؛ و آنان در پناه خدا و پيامبر او هستند . هيچ اسقفى از پايگاه اسقفى خويش ، هيچ راهبى از رهبانيّت خود و هيچ كاهنى از سمت كهانت خويش بر كنار نخواهد گشت . هيچ حقى از حقوق ايشان و نه اقتدارشان و نه هيچ چيز از آنچه كه دارا بوده‌اند ، دگرگون نخواهد شد . تا آنگاه كه نيك‌انديش و بر پيمان خويش استوار باشند و گرد ستم نگردند ، [ براى هميشه در پناه خدا و پيامبر وى خواهند بود ] . و المغيره نوشت ( 1 ) . 1 . پيداست كه يعنى : اين پيمان‌نامه را مغيره نوشت . - م . ( 1 ) 96 - 97 دو نسخه از نوشتهء پيامبر ( ص ) به نجرانيان ( 1 ) تاريخ نسطوريان ( در مجموعهء نوشته‌هاى آباء شرقيّين ] Patrologia Orientalis [ ج 13 ص 600 - 618 ) . در ساختگى بودن اين دو متن ، كمترين ترديدى نيست . نيز بنگريد : نوشتهء ش 102 . ظهور اسلام - كه خداوند استوار و پيروزش دارد . در روزگار نيا ايشوعيب ، تا پديد آمدن آيين اسلام در سال نهصد و هشتاد و پنج اسكندرى و سال سى و يكم پادشاهى أپرويز پسر هرمز ، و سال دوازدهم پادشاهى هراكليوس پادشاه روم ، محمد بن عبد اللّه بن عبد المطلب بن هاشم - كه درود بر او باد - در سرزمين تهامه پديد آمد و تازيان را به پرستش آفريدگارى كه از حدّ وصف ، برتر است ، فرا خواند . مردم يمن از وى پيروى كردند . او با مردم مكّه به پيكار پرداخت و يثرب را جايگاه خويش ساخت - و آن شهر قنطو را كنيز ابراهيم است - و آن را مدينه ناميد . چنان كه مىگويند : تازيان از نسل آن پسر ابراهيم‌اند كه پس از اسماعيل از هاجر بزاد و نام وى لاعارز بود . هنگامى كه خبر پيامبرى محمد ( ص ) به پادشاه روم رسيد ، بدان خبر بهايى نداد و به گفتهء اخترشناسانى كه با وى بودند ، پشت‌گرم گشت . كار محمد بن عبد اللّه بالا گرفت و فزونى يافت . چون سال هيجدهم از پادشاهى هراكليوس پادشاه روم - سالى كه اردشير پسر شيرويه ( 2 ) خسرو پرويز به پادشاهى نشست - فرا رسيد ، ( محمّد ) بر همهء تازيان چيره گشت و اسلام ، نيرو گرفت . وى خود از بيرون رفتن و پرداختن به پيكار كناره گرفت و ياران خود را به نبرد با دشمن ، گسيل داشت . مردم نجران ، همراه